Archive for the Paash-Poems about Paash Category

ਪਾਸ਼ ( ਸਾਥੀ ਲੁਧਿਆਣਵੀ)

Posted in Paash-Poems about Paash on April 12, 2012 by paash

ਪਾਸ਼

(ਡਾ.ਸਾਥੀ ਲੁਧਿਆਣਵੀ)

ਕਿਰਤੀ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਜੋ ਪੱਕਾ ਸੀ ਯਾਰ ਉਹ ਪਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
ਯਾਰਾਂ ਲਈ ਫ਼ੁੱਲ,ਦੁਸ਼ਮਣ ਲਈ ਖ਼ਾਰ ਉਹ ਪਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
=ਜਦੋਂ ਗ਼ਰਮ ਖ਼ੂਨ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਚਲਦੀਆਂ ਸਨ ਕਦੇ,
ਜੋ ਹਰ ਅਖ਼ਬਾਰ ਦਾ ਸੀ ਸਿੰਗਾਰ ਉਹ ਪਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
=ਜਿਸ ਦਾ ਹਰ ਜ਼ਬਾਨ ‘ਤੇ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਜ਼ਿਕਰੇ-ਖ਼ੈਰ,
ਉਹ ਬੰਦਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਮ, ਯਾਰ ਉਹ ਪਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
=ਜਦੋਂ ਭੁੱਖ਼ ਦੇ ਦੁੱਖ਼ੋਂ ਮਰ ਜਾਂਦਾ ਸੀ ਕੋਈ ਇਨਸਾਨ,
ਜੋ ਹੁੰਦਾ ਸੀ ਗ਼ਮਗੁਸਾਰ ਉਹ ਪਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
=ਆਪਣੇ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਚੁੱਕ ਲਓ ਹਥਿਆਰ,
ਜਿਹੜਾ ਮਾਰਦਾ ਸੀ ਇਹ ਲਲਕਾਰ ਉਹ ਪਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
=ਉਹ ਲਾਲੋ ਦਾ ਆੜੀ ਤੇ ਸੀ ਕੰਮੀਆਂ ਦਾ ਹਮਦਮ,
ਭਾਗੋ ਲਈ ਸੀ ਇਕ ਵੰਗਾਰ ਉਹ ਪਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
=ਉਹ ਉੱਡਦਿਆਂ ਬਾਜ਼ਾਂ ਮਗ਼ਰ ਗਿਆ ਤੇ ਪਰਤਿਆ ਨਾ,
ਦੁਮੇਲਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਗਿਆ ਜੋ ਪਾਰ ਉਹ ਪਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
=ਹੱਥਾਂ ਦਿਆਂ ਰੱਟਣਾ ਅਤੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀਆਂ ਬਿਆਈਆਂ ਦਾ,
ਜਿਹਦੀ ਕਵਿਤਾ ‘ਚ ਸੀ ਵਿਸਥਾਰ ਉਹ ਪਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
=ਜਿਸ ਨੇ ਲੋਹੇ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਖ਼ੇਤਾਂ ਦੀ ਕਵਿਤਾ ਲਿਖ਼ੀ,
ਜਿਹੜਾ ਸਮਰੱਥ ਸੀ ਕਲਮਕਾਰ ਉਹ ਪਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
=ਜੋ ਤੂਫ਼ਾਨਾਂ ਨਾਲ਼ ਸਿੱਝ ਸਕਿਆ ਇਕ ਯੋਧੇ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ,
ਜੀਹਦੇ ਕੋਲ਼ ਸੀ ਕਲਮ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਉਹ ਪਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
=ਉਹ ਇਕ ਪੁਰਖ਼ ਮਰਿਆ ਸੀ,ਮਰਿਆ ਨਾ ਸੀ ਖ਼ਿਆਲ,
ਜਿਹਨੂੰ ਗੋਲ਼ੀ ਵੀ ਨਾ ਸਕੀ ਹੈ ਮਾਰ ਉਹ ਪਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
=ਅਸੀਂ ਖ਼ਾਮੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿਣਾ, ਅਸੀਂ ਲੜਾਂਗੇ ”ਸਾਥੀ”,
ਜੋ ਵੈਰੀ ਨਾਲ਼ ਹੋਇਆ ਦੋ ਚਾਰ ਉਹ ਪਾਸ਼ ਹੁੰਦਾ ਸੀ।
E mail:drsathi@hotmail.com

 

Advertisements

A poem by Premjit Singh Nainewalia

Posted in Paash-Poems about Paash on January 11, 2012 by paash

ਇਹ ਸਾਲੇ ਕੋਰੀ ਕਿਤਾਬ ਦੇ ਵਰਕੇ ਨੇ,
ਜਿਹੜੀ ਊਧਮ ਕੋਲੇ ਸੀ,
ਪਾੜੇ ਹੋਏ ਨੇ ਇਹ ਪਸਤੌਲ ਦੀ ਸ਼ਕਲ ਚ,
ਕੱਖ ਪੱਲੇ ਨੀ ਏਹਨਾਂ ਦੇ, ਦਫਾ ਕਰੋ,
ਅਗਲਾ ਸੱਦੋ,
ਹਾਂ ਬੀ ਕਿਹੜਾ ਪਿੰਡ ਆ ਤੇਰਾ,
ਜਨਾਬ ਏਹਦੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਸਾਰੀ ਜਮੀਨ ਤਾਂ ਲੁੱਦੇਆਣਾ ਖਾ ਗਿਆ,
ਏਹਦੇ ਪੁਰਖਾਂ ਦੀ ਪੈਲੀ ਤੇ ਤਾਂ ਮੈਰਜ ਪੈਲਸ ਬਣਿਆ ਹੋਇਆ,
ਕਿਹੜਾ ਪਿੰਡ ਆ ਨਿੱਕੇ ਦਾ
ਜੀ ਸਰਾਭਾ,
ਏਹਨੂੰ ਦਫਾ ਕਰੋ,
ਅਗਲੇ ਨੂੰ ਬਾਜ ਮਾਰੋ
ਇਹ ਸਾਲੀ ਬੰਜਰ ਜਮੀਨ ਦੀ ਪੈਦਾਵਾਰ,
ਇੱਟ ਸਿੱਟ,
ਕਾਂਗਰਸੀ ਘਾਹ,
ਅੱਕ, ਭੱਖੜਾ,
ਕਿਹੜੀ ਫਸਲ ਆ ਏਹੇ ਕੌਣ ਆਂ ਏਹਨੂੰ ਬੀਜਣ ਆਲਾ
ਜਨਾਬ ਕੋਈ ਖਟਕੜ ਕਲਾਂ ਦਾ ਨਿੱਕਾ
ਬੰਦੂਕਾਂ ਦੀ ਫਸਲ ਬੀਜਦਾ ਸੀ,
ਏਹੋ ਜੀ ਫਸਲ ਚੋਂ ਕੀ ਛੁਣਛੁਣਾ ਹੋਣਾ,
ਸਾਲਾ ਝੋਨਾ ਕਣਕ ਬੀਜੋ ਚਾਰ ਪੈਸੇ ਆਉਣ,
ਯੱਭਲ ਪੁੱਤ ਨਾ ਜੰਮੀਏ ਧੀ ਅੰਨੀ ਚੰਗੀ,
ਏਹਨੂੰ ਦਫਾ ਕਰੋ,
ਅਗਲਾ ਸੱਦੋ,
ਜੀ ਜਨਾਬ
ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਏਹੇ ,
ਜਨਾਬ ਇਹ ਕਵਿਤਾਵਾਂ ਲਿਖਦਾ,
ਏਹਦੇ ਚ ਕੀ ਮਾੜੀ ਗੱਲ ਆ,
ਸਾਰਾ ਪੰਜਾਬ ਈ ਲਿਖਦਾ ਅੱਜ ਕੱਲ ਤਾਂ,
ਨਹੀਂ ਜਨਾਬ ਏਸ਼ਕ ਮੁਸ਼ਕ ਆਲੀਆਂ ਨੀ ਲਿਖਦਾ,
ਫੇਰ ਕੀ ਲਿਖਦਾ,
ਕਿਸਾਨ ਮਜਦੂਰਾਂ ਦੇ ਹੱਕਾਂ ਦੀ ਗੱਲ ਲਿਖਦਾ,
ਸਮੇਂ ਦੀ ਸਰਕਾਰ ਦੇ ਉਲਟ ਬੋਲਦੈ,
ਕਹਿੰਦਾ ਕਲਮ ਚ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤ ਐ,
ਹੈ ਸਾਲਾ ਬੇਅਕਲਾ,
ਇਹ ਮਰੂ ਪੱਕਾ,
ਕਿੰਨਾ ਦਾ ਮੁੰਡਾ ਏਹੇ,
ਜਨਾਬ ਸੰਧੂਆਂ ਦਾ,
ਕੀ ਨੌਂ ਆ ਏਹਦਾ
ਜਨਾਬ ਅਵਤਾਰ ਸਿੰਘ,
ਕਿਤੇ ਸੁਣਿਆ ਤਾਂ ਨੀ
ਜਨਾਬ ਏਹਨੂੰ ਪਾਸ਼ ਪਾਸ਼ ਕਹਿੰਦੇ ਆ,
ਅੱਛਿਆ ਓਹੋ ਆ ਏਹੇ ਜਿਹੜਾ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਲਿਖ ਲਿਖ ਕੇ ਕਰਾਂਤੀ ਲਿਆਊੰ,
ਏਹਨੂੰ ਲੰਮਾ ਪਾ ਕੇ ਘੋਟਾ ਲਾਓ ਤੇ ਪੁੱਛੋ ਕਲਮ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਰ ਐ ਕਿ ਘੋਟਾ
ਅਗਲੇ ਨੂੰ ਹਾਕ ਮਾਰੋ
ਜੀ ਜਨਾਬ
ਕੌਣ ਆ
ਜਨਾਬ ਕਲਾਕਾਰ ਆ,
ਕੀ ਨੌਂ ਆ ,
ਜਨਾਬ ਲੁੱਚਾ ਲੰਗਲਤੀਆ,
ਕਿਹੜਾ ਰਕਾਟ ਗਾਇਆ ਬਾਈ ਨੇ,
ਜਨਾਬ ਅੱਠਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿੱਚੋਂ ਫੇਲ ਹੋ ਗਿਆ ਨੀ ਮੁੰਡਾ ਤੇਰੇ ਨਾ ਪੜਨ ਦਾ ਮਾਰਾ,
ਵੀਡੀਓ ਹੈ ਗਾਣੇ ਦੀ,
ਜੀ ਜਨਾਬ,
ਦਿਖਾਓ ਫਿਰ,
ਕਿਆ ਬਾਤ ਐ ਬੜੀ ਕੈਮ ਰੰਨ ਆਂ,
ਏਹਦਾ ਨੰਬਰ ਮਿਲੂ
ਜੀ ਜਨਾਬ,
ਏਹਤੋਂ ਨਿੱਕੀ ਦਾ ਨੰਬਰ ਲਓ ਤੇ ਬਣਦਾ ਸਰਦਾ ਮਾਣ ਤਾਣ ਕਰੋ,
ਸਨਮਾਨਤ ਕਰੋ,
ਦੇਸ਼ ਦਾ ਭਵਿੱਖ ਨੇ ਕਲਾਕਾਰ,
ਅਗਲਾ ਸੱਦੋ,
ਹਾਂ ਬੀ ਕੌਣ ਆਂ
ਜੀ ਗੀਤਕਾਰ ਆ,
ਕਿਹੜਾ ਪਿੰਡ ਆ ਵੀ ਨਿੱਕਿਆ,
ਜਨਾਬ ਭਗਤਾ ਭਾਈ ਕਾ,
ਕੀਹਨੂੰ ਦਿੰਨੈਂ ਗੀਤ,
ਜਨਾਬ ਮਿੱਸ ਖੂੰਜਾ ਨੂੰ
ਸੁਣਾ ਕੋਈ ਆਵਦੀ ਸਭ ਨਾਲੋਂ ਕੈਂਮ ਲਿਖਤ
“ਵਾਪਸ ਨਹੀਂ ਮੋੜਤੀ ਪੈਸੇ ਲੇਣੇ ਦੀਏ, ਮੇਰਾ ਡੂਢ ਸੌ ਵਾਪਸ ਮੋੜ ਭੈਣ ਦੇ ਦੇਣੇ ਦੀਏ”
ਵਾਹ ਕਿਆ ਬਾਤ ਆ
ਇਹਨੂੰ ਸਰਕਾਰੀ ਖਜਾਨੇ ਚੋਂ ਪੱਚੀ ਹਜ਼ਾਰ ਇਨਾਮ ਦੇਓ
ਅਗਲਾ ਘੱਲੋ –
ਜੀ ਜਨਾਬ – ਹਾਂ ਪਰਧਾਨ ਕੌਣ ਆ ਏਹੇ
ਜਨਾਬ ਬਾਬਾ ਕੋਈ ਸਾਧ ਸੰਤ,
ਕਿਹੜੇ ਡੇਰੇ ਆਲਾ ਏਹੇ ਪੰਜਾਬ ਚ ਤਾਂ ਬਾਬੇ ਈ ਬਹੁਤ ਨੇ,
ਜਨਾਬ ਇਹ ਨੰਗੇਜ ਕਲਾਂ ਆਲਾ,
ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਲੀਡਰ ਜਾਂਦੇ ਏਹਦੇ ਕੋਲ
ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਮਗਰ ਨੇ ਏਹਦੇ
ਬੀਬੀਆਂ ਬਹੁਤ ਜਾਂਦੀਆਂ ਏਹਦੇ ਡੇਰੇ
ਸੌਂਹ ਖਾਹ,
ਸੌਂਹ ਸਰਸੇ ਆਲੇ ਦੀ ਜਨਾਬ,
ਕੋਈ ਬੀਬੀ ਸਾਡੇ ਅੱਲ ਵੀ ਘੱਲੇਂਗਾ ਬਾਬਾ,
ਜੀ ਜਨਾਬ,
ਏਹਨਾਂ ਦੇ ਚਰਨੀਂ ਪਓ,
ਪੈਰੀਂ ਹੱਥ ਲਾਓ,
ਸਿਰੋਪਾ ਦਿਓ,
ਧੰਨ ਧੰਨ ਬਾਬਾ ਜੀ ਨੰਗੇਜ ਕਲਾਂ ਆਲੇ,
ਅਗਲਾ ਕਿਹੜੈ,
ਜਨਾਬ ਕੋਈ ਨੈਣੇਆਲੀਆ,
ਏਹਦੇ ਮਗਜ ਚ ਨੁਕਸ ਆ,
ਮੈਂ ਏਹਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰਾਂ ਜਾਣਦੈਂ,
ਬੁੱਜ ਦਮਾਗ ਸਾਲਾ,
ਏਹਨੂੰ ਨਾ ਐ ਛੇੜੋ ਭਰਿੰਡਾ ਦੇ ਖੱਖਰ ਨੂੰ
ਦਫਾ ਕਰੋ,
ਕਚੈਹਰੀ ਬਰਖਾਸਤ ਕਰੋ,
ਜੀ ਜਨਾਬ

पाश का आदेश- ( अजित कुमार आजाद )

Posted in Paash-in Hindi, Paash-Poems about Paash with tags , , , , on December 6, 2011 by paash

पाश का आदेश

रात अभी भींगी नहीं थी
मेरी आंख लगी ही थी
कि पाश का तमतमाया चेहरा मेरे सामने उभरा
मैं उठकर
अपने दांये हाथ की मुट्ठी उपर उठाकर
कर ही रहा था अभिवादन
कि वह गरजे-
कहां है मेरा लोहा
जो मैंने दिया था तुम्हें हथियार के लिए

मैंने तकिये के नीचे से
एक कील और एक चाकू बढ़ाया उनकी ओर
उन्होंने फिर पूछा-
थोड़ा लोहा और होगा
-हां, उसकी बनी बन्दूक वहां टंगी है, दीवार पर

पाश ने पलटकर बन्दूक उतारी
उसे चूमा
उस पर जमी धूम झाड़ी
उसे खोल कर देखा और पूछा
इसकी गोली-
मैंने कहा-
बड़े भाई, गोली भी बना सकता था मैं
लेकिन कई सालों से नाजिम हिकमत
नहीं दे गये हैं बारुद
नेरूदा भी नहीं आये हैं कई सालों से

कुछ क्षण के लिए तो
उनके जैसा लोहे का आदमी भी रह गया था स्तब्ध
लेकिन पाश ने बन्दूक सौंपते हुए कहा-
बारूद नहीं है, शब्द तो हैं न
उसी में भरो आग
और सुनो, किसी भी कीमत पर युद्ध जारी रहनी चाहिये
मैंने आश्वस्त किया उन्हें-
हां भाई, जारी रहेगा युद्ध
और तबसे आज तक सो नहीं पाया हूं मैं

————————————————

अजित कुमार आजाद मैथिली साहित्य-संस्कृति के होलटाइमर लेखक संस्कृतिकर्मी हैं। वे साहित्य संस्कृति के इतने अनिवार्य नाम हैं कि उन्होंने अपने जीवन में इस कर्म से कभी समझौता नहीं किया। अरसा बाद उनका मुख्य संकलन ‘अघोषित युद्ध की भूमिका’ का हिन्दी अनुवाद साया हुआ है। समकालीन जीवन, इतिहास और परम्परा को देखने की अजीत की हुनरमंदी बेमिसाल है।

http://www.biharkhojkhabar.com/?p=2018

ਜਸਪਾਲ ਜੱਸੀ ਦੀ ਕਵਿਤਾ-ਖੋਹ (ਪਾਸ਼ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਦੇ ਨਾਂ)

Posted in Paash-Poems about Paash with tags on October 13, 2011 by paash

Uday Prakash’s poem (In Memory of Safdar Hashmi)

Posted in Paash-in Hindi, Paash-Poems about Paash with tags , , , , on October 10, 2011 by paash

Safdar Hashmi was a Communist  playwright, actor, director, lyricist, and theorist, chiefly associated with  Street Theatre, in India, and is still considered an important voice in political theatre in India.

He was a founding member of Jana Natya Manch (People’s Theatre Front; Janam for short) in 1973, which grew out of the Indian People’s Theatre Association (IPTA). He was brutally murdered in Delhi while performing a street play, Halla Bol.

Uday Prakash’s poem in Hindi on the brutal murder of of safdar Hashmi.

In memory of Safdar-uday parkash

ਰਾਜਪਾਲ ਸੰਧੂ ਦੀ ਕਵਿਤਾ-ਮਾਈ ਤੇਰਾ ਮੁੰਡਾ ਵਿਗੜ ਗਿਆ ਏ

Posted in Paash-Poems about Paash, Shiv Kumar Batalvi on July 2, 2011 by paash

 

Paash poem-Rajpal Sandhu

ਖੋਹ (ਪਾਸ਼ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਦੇ ਨਾਂ)//-ਜਸਪਾਲ ਜੱਸੀ

Posted in Paash-Poems about Paash on June 19, 2011 by paash

ਖੋਹ (ਪਾਸ਼ ਦੀ ਅਣਹੋਂਦ ਦੇ ਨਾਂ)//-ਜਸਪਾਲ ਜੱਸੀ

 

ਰਿਹਾ ਵਕਤ ਤੁਰਦਾ
ਬਡ਼ੇ ਰੰਗ ਬਿਖਰੇ
ਰਿਹਾ ਅਦਬ ਖਿਡ਼ਦਾ
ਕਈ ਰੂਪ ਨਿੱਖਰੇ
ਅਜੇ ਵੀ ਨਜ਼ਮ
ਪਾਸ਼ ਨੂੰ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ
ਤੇਰੇ ਬਾਝੋਂ ਸੀਨੇ ‘ਚ
ਖੋਹ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ।

ਇਹ ਪਾਤਰ ਨੂੰ, ਦੱਸੀਂ
ਕਿਵੇਂ ਇਲਮ ਹੋਇਆ?
ਤੂੰ ਹਾਣੀ ਹੋ ਮਿਲਿਆ
ਖੁਦਾ ਹੋ ਕੇ ਮੋਇਆ!
ਅਜੇ ਜਲਵਿਆਂ ਨੇ
ਸਿਖਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਛੋਹਿਆ 

 

ਨਵੇਂ ਜੋਬਨੇ ਦਾ
ਸਵੇਰਾ ਸੀ ਹਾਲੇ
ਅੰਗਾਂ ‘ਚ ਖਿਡ਼ਨਾ
ਦੁਪਹਿਰਾ ਸੀ ਹਾਲੇ
ਤੂੰ ਅਣਪੁੰਗਰੇ ਬੀਜਾਂ
ਸਣੇ ਅਸਤ ਹੋਇਆ
ਕੋਈ ਸ਼ਾਇਰ ਖੰਜਰਾਂ ਤੋਂ
ਛੁਪ ਛੁਪ ਕੇ ਰੋਇਆ।  

ਨਾ ਪਲਕਾਂ ‘ਤੇ ਲਿਆ
ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਦਿਖਾਲ਼ੇ
ਸਨ ਅੱਥਰੂ ਲਹੂ ਦੇ
ਮੈਂ ਅੰਦਰ ਸੰਭਾਲੇ
ਖੰਜਰ ਥਿਵੇ ਤਾਂ
ਜ਼ਰਾ ਚੈਨ ਆਇਆ
ਮੈਂ ਤਰਕਸ਼ ਟਿਕਾਇਆ
ਤੇ ਦੁੱਖ ਨੂੰ ਜਗਾਇਆ
ਭੰਬੂਕਾ ਹੋ ਉਠੀ
ਕੋਈ ਛੱਲ ਸੁੱਤੀ
ਛਲਕ ਪੈਣ ਲਈ
ਕਰਵਟਾਂ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈ।

ਸੀ ਪੱਲੂ ਜਦੋਂ, ਤੇਰੀ
ਕਾਨੀ ਨੂੰ ਛੋਹਿਆ
ਮੇਰਾ ਰੱਬ ਜਾਣੇ
ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਹੋਇਆ
ਤਲਖ਼ੀਆਂ ਟਹਿਕ ਪਈਆਂ
ਮੇਰਾ ਹੁਸਨ ਹੋ ਕੇ
ਮਹਾਂ-ਪਾਰਖੂ
ਦੇਖਦੇ ਦੰਗ ਹੋ ਕੇ
ਹੁਸਨ ਦੇ ਰਵਾਇਤੀ
ਪੈਮਾਨੇ ਤ੍ਰਭਕੇ
ਨਾਜ਼ਕ ਅਦਾ ਦੇ
ਦੀਵਾਨੇ ਤ੍ਰਭਕੇ
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿਸੇ ਜੋ
ਮੇਰੇ ਦਾਗ ਹੋ ਕੇ
ਉਹ ਅਲਫ਼ਾਜ਼ ਲਿਸ਼ਕੇ
ਮੇਰਾ ਭਾਗ ਹੋ ਕੇ
ਉਦੋਂ ਮੇਰੇ ਅੰਦਰ
ਗਰਜ ਲਰਜ਼ਦੀ ਸੀ
ਤੇ ਬੀਬੀ ਨਫ਼ਾਸਤ
ਬਹੁਤ ਵਰਜਦੀ ਸੀ
ਉਹ ਝਰਨਾਟ ਮੁਡ਼ ਮੁਡ਼
ਇਹੋ ਕਹਿ ਰਹੀ ਹੈ
ਤੇਰੇ ਬਾਝੋਂ ਸੀਨੇ ‘ਚ
ਖੋਹ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ

ਧੂਡ਼ਾਂ ‘ਚ ਲਥ-ਪਥ
ਤਿਕਾਲਾਂ ਨੂੰ ਛੋਹ ਕੇ
ਉਹ ਮੱਥੇ ‘ਚ ਮੇਰੇ
ਖਿਡ਼ੇ ਚੰਨ ਹੋ ਕੇ
ਪੱਥੇ ਹੋਏ ਗੋਹੇ ‘ਤੇ
ਉਂਗਲਾਂ ਉੱਕਰੀਆਂ
ਅਮਰ ਹੋਈਆਂ ਮੇਰੇ
ਸ਼ਿਲਾਲੇਖ ਹੋ ਕੇ
ਕੱਚੇ ਘਰਾਂ ਕੋਲ
ਜੋ ਰੂਡ਼ੀਆਂ ਸਨ
ਮੈਂ ਵੀਣੀਂ ਨੂੰ ਤੱਕਿਆ
ਤਾਂ ਉਹ ਚੂਡ਼ੀਆਂ ਸਨ
ਇਹ ਛਣਕਾਰ ਕਿਸ ਕਿਸ ਦਾ
ਦਿਲ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈ
ਤੂੰ ਸੁੱਤੀ ਨੂੰ ਆ ਕੇ
ਉਵੇਂ ਹੀ ਜਗਾ ਦੇ
ਉਹ ਅੱਕਾਂ ਦਾ ਦੁੱਧ ਕੌਡ਼ਾ
ਬੁੱਲਾਂ ਨੂੰ ਲਾ ਦੇ
ਕਾਇਆ ‘ਚ ਮਿੱਟੀ ਦੀ
ਖੁਸ਼ਬੂ ਰਚਾ ਦੇ
ਪਿਘਲੇ ਹੋਏ ਲੋਹੇ ‘ਚ
ਡੁਬਕੀ ਲੁਆ ਦੇ
ਤੇ ਅਣ-ਪੁੰਗਰੇ ਬੀਜਾਂ ਦਾ
ਝੋਰਾ ਮਿਟਾ ਦੇ।

ਕਲੇਜੇ ‘ਚੋਂ ਉੱਠਦੇ
ਵਿਗੋਚੇ ਦੇ ਗੋਲ਼ੇ
ਤੇ ਅਣਛੋਹੀ ਅਗਨੀ
ਜ਼ਿਬ੍ਹਾ ਹੋ ਰਹੀ ਹੈ
ਤੇਰੇ ਬਾਝੋਂ ਸੀਨੇ ‘ਚ
ਖੋਹ ਪੈ ਰਹੀ ਹੈ।(15-06-09) 

 

 

ਜਸਪਾਲ ਜੱਸੀ,

 

ਸੰਪਾਦਕ: ਸੁਰਖ ਰੇਖਾ

ਮੋਬਾਇਲ ਸੰਪਰਕ:94631 67923